dag5 11/7: Leipzig (Bundesrepublik Deutschland)

Na het verkennen van Berlijn was het voor ons weer tijd om onze reis te vervolgen. Rond 11u namen we de metro om op die manier al uit het drukke stadscentrum te geraken. De man van onze hostelreceptie wees nog even de metrohalte op het plannetje aan waarvan hij dacht dat deze vlak bij de autostrade lag. Op goed geluk besloten we dan ook deze route uit te proberen.
Gelukkig had de receptionist gelijk en kwamen we vlak bij de oprit van de autostrade richting Leipzig uit. Na het zoeken naar de meest geschikte liftplaats, kregen we opnieuw vrij vlot een lift te pakken tot aan Leipzig.
Ditmaal was onze chauffeur een vrolijke, joviale man die graag babbelde en ons alles over zichzelf wilde vertellen. Terwijl Joris op de achterbank stilaan in een diepe slaap verzonk, was ik bijna de gehele rit continu met onze chauffeur aan de praat. Hij vertelde me dat hij de wagen waar we inzaten nog maar een week had (fiat) en hij wilde hem meteen even uittesten. Resultaat: "180 on the dashboard, that's ... 174 exactly (GPS). Not too bad for 75 horses."
De man bleef maar verder babbelen en toonde me ook nog enkele foto's van andere auto's die hij thuis had staan. Hij verzamelde namelijk mooie/snelle/antieke auto's.
Terwijl we rond de 170 km/u reden zocht hij naar zijn gsm om de foto's te tonen. Alsof dat nog niet spannend genoeg was wilde hij me ook per se zijn nieuwste aanwinst laten zien. Dit zocht hij in een plastic kaftje onder zijn stoel. Het was uiteindelijk een vrij mooie Amerikaanse wagen, maar het zwalpen op de autosnelweg had voor mij toch niet echt gehoeven.

Aangekomen in Leipzig, (Dikke omweg voor onze chauffeur, maar dat vond hij naar eigen zeggen absoluut geen probleem.) stapten we uit om onze gebruikelijke foto van de chauffeur te nemen. Jammer genoeg voor hem stootte hij zijn hoofd, nogal vrij hard, bij het sluiten van zijn koffer. Een bloedend hoofd was het gevolg. (Zichtbaar op de foto.)

We namen vervolgens de tram richting Leipzig centrum en dronken in het grote station (waar nog een heel winkelcentrum in verscholen lag) nog snel een cola en een red bull. Vervolgens gingen we op zoek naar het huis van Ludwig (De man die ons een lift gaf van Eindhoven tot Bochum).

Na enkele telefoontjes en een tram, kwamen we bij hem thuis aan. Miriam was ook aanwezig en samen met haar nog een nieuw gezicht: Maja. We maakten kennis, keken even naar de openingsshow voor de WK-finale op de tv en trokken toen naar de bar waar Ludwig die avond moest gaan werken. Op het terras konden we de match op groot scherm volgen. Een soort public viewing dus. Hoewel de kwaliteit van het scherm, dat bestond uit 9 kleinere schermen, niet echt optimaal was, was de sfeer zeer aangenaam. We aten op ons gemak een zeer lekkere schnitzel met frieten en na een half uurtje kregen we ook nog het gezelschap van twee andere Leipzig-mensen, namelijk Vincent en Philine (vrienden van Ludwig, Miriam en Maja). Ook met hen hadden we een fijne babbel.

Spijtig genoeg verpestte Spanje voor de 2e maal de sfeer door Nederland te verslaan met 1-0 tijdens de verlengingen. Maar dankzij onze sociale kwaliteiten en enkele domme spelletjes als 'Black Magic', 'Het Magische Vierkant' en 'I'm not thinking about myself' werd het toch een zeer gezellige avond. Vooraleer we terug naar huis gingen, reden we eerst nog even langs de bezienswaardigheden in het centrum ('Leipzig by night') en tenslotte kropen we dan moe, maar zeer tevreden in ons bedje.
(FL)

dag4 10/7: Berlin (3)

We verlieten hostel Helter Skelter, namen nog afscheid van het Zuid-Afrikaanse koppel en trokken naar het volgende hostel: Berlin City. Na het inchecken liepen we onze neus achterna in de stad. We passeerden een supermarkt waar we ons te goed deden aan dranken en versnaperingen, maar ik kocht er ook een tekenpincet en Felix vond er zelfs schoenen voor een prijsje van 5 euro. Ikzelf had dringend ook nog schoenen nodig. Mijn voeten brandden van de vele steentjes die langs alle kanten mijn schoenen binnenstroomden. Niet veel later vond ik een schoenenwinkel en de rest is geschiedenis.
Onze volgende koop wordt ongetwijfeld een fotocamera, want foto´s trekken zonder te zien wat je trekt is echt geen pleziertje.

Eerst moesten we terug naar het hostel om onze bagage van het berghok naar de kamer te brengen. Felix had het plan om erna naar een of andere boekwinkel te gaan om daar een exclusief onbekend deel van een triologie te gaan kopen. Ondertussen hadden we nog niks van Tiergarten of dergelijke meer gezien, dus ik hoopte dat we gauw heen en weer waren.
Gelukkig vond Felix snel zijn boek plus bijhorend bewijs dat de wereld weer kleiner is dan we dachten: de uitbater is een Canadees die al een paar keer in Antwerpen optrad en die zich in het aura van de mannen van dEUS bevindt. Hij is voornamelijk bevriend met de Schotse ex-dEUS-zanger/gitarist Craig Ward. Als grote dEUS-fan was ik natuurlijk weer helemaal opgekikkerd over dit fenomeen en kon ik weer heropgeladen verder. Felix, die zich geen bal van de muziekindustrie aantrekt, was gewoon blij met zijn boekje.
(JL)

Om Joris ook terug vrolijk te krijgen namen we vervolgens snel de metro richting Tiergarten. Vol goede moed liepen we dit immense park binnen en begonnen onze verkenningstocht. Al snel bleek echter dat het grootste gedeelte van het park was afgesloten met dranghekken voor het voetbalevenement later op de avond. We wilden toch graag nog de bekende victorietoren in het park gezien hebben, dus besloten we rondom het park te wandelen. Uiteindelijk kwamen we na een fameuse wandeling uit bij de toren (deze stond net naast het omheide deel van het park.) Spijtig genoeg stond deze volledig in de steigers en hebben we er dus niet veel van kunnen zien. Al een geluk dat ik dan toch nog die exclusieve boekenwinkel ben gaan bezoeken i.p.v. eerst de toren op te zoeken die toch niet zichtbaar was.
Ondertussen hadden we van al dat rondwandelen en metroreizen ook behoorlijk wat honger gekregen, dus we liepen terug richting Brandenburg en consumeerden daar frieten en een soort hamburger.

Tenslotte was het tijd om richting het grote scherm te gaan in het park voor de voetbalmatch Uruguay-Duitsland. (voor de 3e en 4e plaats)
We vonden al snel vlaggetjes, wangstikkers (met Duitse driekleur) en Joris won ook nog 2 wereldbeker t-shirts door een klein showtje te doen met een voetbal.

We waren dus al snel volledig klaar voor de match die uiteindelijk uitdraaide op een 3-2-overwinning voor de Duitse Manschaft. De sfeer was dus optimaal en omgeven door het feestgedruis begaven we ons terug richting hostel voor een welverdiende nachtrust en onze laatste nacht in het mooie en gigantisch grote Berlijn.
(FL)

dag3 9/7: Berlin (2)

Weer een prachtige (veel te warme) zomerdag brak aan op de parking op 50km afstand van Berlin-city. In de tent werd het voor mij persoonlijk iets te heet en ik besloot dan ook rind half 9 de tent te verlaten en me even op een tafel te leggen om van het ochtendzonnetje te genieten. Een dik uur later kwam ook onze Joris uit de tent gekropen en vervolgens maakten we ons klaar om verder op avontuur te gaan.
Eerst en vooral gingen we in het gebouw op de parking genieten van een superdouche. Er waren hier zeer mooie individuele badkamers ter beschikking gesteld voor de reizigers tegen de luttele prijs van 2,50 euro. We douchten om beurten zodat er steeds iemand bij de bagage kon blijven en wat kon eten ter ontbijt. Broodjes, ei, banaan (tot op het bot verrot) en koffie a volonte gingen vlotjes door onze hongerige keelgaten.

Na opgefrist en verzadigd te zijn gingen we weer aan de slag. Ook deze keer hadden we geluk. na een kleine 10 minuten ongeveer had ik beet. Een mooie, vrij ruime Audi MET AIRCO! Deze chauffeur moest in centrum berlijn zijn om iets af te zetten bij een klant. Zijn antwoord op mijn vraag of we mee konden rijden luidde dan ook simpelweg: "Yeah, Ok, Why not." Deze man was een vrij vlot Engels sprekend persoon en het duurde niet lang of we waren alweer over de voetbal bezig (we zijn dan ook mannen he). Op mijn opmerking dat Paul de Octopus Duitsland in de steek had gelaten reageerde hij vrij snel dat dit niet Paul zijn schuld was. Hij was enkel de voorspeller en had zelf geen invloed op het resultaat. het was enorm grappig om te zien hoe belangrijk Paul hier is en hoe hij ten allen tijde beschermd wordt. Onze chauffeur was wel verbaasd over het feit dat we in Belgie ook al hadden gehoord van Paul de octopus. (Voor diegenen die niet weten waarover ik het heb: Paul is een octopus en voor elke match geven ze hem 2 mosselen, 1 van Duitsland en 1 vanuit het land van de tegenstanders. Het land van de mossel die het eerste wordt opgegeten door Paul zal de match winnen. Verbazingwekkend genoeg had Paul het voor elke WK-match correct voorspeld (inclusief de laatste match tegen Spanje).)

Onze lift eindigde op een 200meter van de Reichstag waar we dan ook meteen even langsgingen om de toerist uit te hangen. Nadat we ook nog even langs de Brandenburgerpoort waren gelopen gingen we op zoek naar een geschikt hostel.

Dit viel een beetje tegen. Doordat we niet op voorhand hadden gereserveerd was het moeilijk om nog ergens plaats te vinden. Uiteindelijk zijn we in Helter Skelter beland waar we dan wat meer moesten betalen dan de 10euro uit de brochure.
Terwijl ik hier aan het typen ben, is Joris al volop aan het verbroederen met andere hostelgasten. Zonet hebben we kennis gemaakt met een koppel uit Zuid-Afrika! We zijn dus niet de enige die het ver gaan zoeken voor ons verlof.
(FL)

Aan de Brandenburgpoort zijn we een heerlijke schnitzel gaan eten en pleegden we overleg over de planning van de avond. We besloten om eerst naar een live music bar te gaan, maar toen we daar aankwamen, bleek die niet meer te bestaan. We trokken dus verder richting de banlieus van Berlijn. Er hing een luguber sfeertje en toeristen waren er niet meer te bespeuren. We kuierden wat rond op zoek naar een andere live music bar, maar de bars die we tegen kwamen waren vrij tot zwaar alternatief. We liepen dan maar de ene nachtwinkel na de andere binnen en tussendoor deden we ook nog wat common terrasjes. Het laatste terras dat we deden was wel zeer gezellig. Ondanks mijn aanhoudende maagkrampen, bestelde ik een Cosmopolitan. De gevolgen bleven beperkt. We werden ook nog entertaind door een rastaman op gitaar. Zijn muziek was zeer welkom en we beloonden hem met een donnatie.
Daarna trokken we richting Berlijnse muur -of wat daar nog van overschoot-. Onderweg deden we ons nog te goed aan een spotgoedkope pizza (1euro) en een koffie. De muur was prachtig versierd met graffiti en ander art-work.
Plots verscheen een opening in de muur waarachter een super chille beachparty ontluikte (alla sint-anneke strand, maar dan groter). We ploften ons in de strandstoeltjes en genoten van ons pintje en de surf music.

Tegen de klok van 2u trokken we verder met de schoenen vol zand en een lever vol bier. Voor we de metro naar ons hostel namen passeerden we voor de verandering nog maar eens een BurgerKing.
(JL)

dag2 8/7: Berlin (Bundesrepublik Deutschland)

Vandaag vertrokken we rond de middag in Dortmund en daar kregen we al vrij snel een lift tot op een kruispunt vlak bij de oprit richting Bremen.
Hier probeerden we dan ook een lift te pakken te krijgen richting Bremen, maar het bleek dat ons geluk was opgebruikt. Na vrij tot zeer lang wachten besloten we dan maar te voet langs de autostrade te vertrekken (1,5 km verderop was er namelijk een grote autostradeparking.)

Het duurde echter niet lang vooraleer we bezoek kregen van de Duitse `Polizei´. Na het tonen van onze pas en de herinnering dat wandelen op de autostrade niet echt geapprecieerd werd, kregen we van hen een lift in de combi naar onze parking. (Eerste keer in een combi en dan nog wel in Duitsland!)
Op de parking spraken we zeer veel truckchauffeurs aan, maar zonder succes. De meesten bleven daar slapen of gingen de andere richting uit. Tijdens het wachten doodden we de tijd door te luisteren naar ons mp3-spelertje en dronken we wat pintjes. Uiteindelijk kregen we van de winkeluitbater nog naar ons voeten voor de afval die we creeerden.
(JL)

Ook het fototoestel kreeg veel te verduren op deze warme (+33°C), liftloze dag. Het schermpje is namelijk helemaal gebarsten en enkel de linkerbenedenhoek geeft (voorlopig) nog beeld weer. Gelukkig werkt de rest van het toestel nog wel en kunnen we jullie blijven voorzien van het nodige beeldmateriaal. (lees: zodra we een computer vinden met een DS-kaart-lezer)
Rond 20u gingen we vervolgens nog een burger halen bij de BurgerKing op de parking en na dit karige maaltje besloten we nog 1-maal onze charmes in de strijd te gooien bij de particuliere chauffeurs vooraleer we onze tent zouden opstellen.
Deze keer hadden we echter veel meer geluk. Terwijl ik de mensen aan het tankstation smeekte om een lift, kwam Joris aangelopen met een brede glimlach op zijn gezicht, dus ik wist meteen hoe laat het was.

Deze keer kregen we een lift van een Pools koppel. Ze hadden een Belgische nummerplaat en een Belgisch paspoort. De man werkte namelijk al 3 jaar in Belgie (omgeving leuven) of zoiets, maar zoals alle Belgische Polen kon ook dit exemplaar enkel Engels. Maar geen probleem voor ons als ervaren talenknobbels. Er werd wat heen en weer gepraat (voornamelijk over het transport van kapotte auto´s naar Polen om daar te laten maken en dan vervolgens terug te vervoeren om in Belgie te verkopen, blablabla...).
We kregen van dit koppel een gigantische lift aangeboden tot op 50km afstand van Berlijn (Ze reden zelf nog verder tot de omgeving van Warschauw (nogmaals 8u rijden). Deze trip deed hij blijkbaar een 5-tal keer per jaar en altijd in 1 keer zonder te slapen.)
Achter in de auto was het vrij warm en krap doordat de auto al volgepropt zat met bagage. Joris besloot dan maar van de gelegenheid gebruik te maken om zijn ogen te sluiten. Onze chauffeur hield zich ook strikt aan de verwachte Duitse minimumsnelheid, namelijk gemmiddeld 170km/u. We waren dan ook ter plaatse in Berlijn op een autostradeparking rond 1u (rit van 4 a 5u) en daar besloten we ons tentje op te zetten.


Deze dag, die op het eerste zicht wat minder succesvol begon, draaide uiteindelijk dus toch nog uit op een topdag!
(FL)

dag1 7/7: Dortmund (Bundesrepublik Deutschland)

Beste Volgers en aanverwanten,

We vertrokken `s middags met ons moeder naar Lommel, zij moest daar zijn om met haar vriendinnen een weekje door te brengen in center parcs. Soit, we begonnen te liften in Lommel en kregen al snel een lift aangeboden door een Nederlandse vrouw en haar dochter (vermoedelijk). Ze waren zeer sociaal en na een leuke babbel werden we afgezet in Eindhoven aan een benzinestation.
Daar dronken we een meegenomen Jupiler op onze eerste `overwinning` en doolden er wat rond tot we vriendelijk verzocht werden het station te verlaten en aan de bushalte te gaan liften. Daar waren we niet rouwig om want voor ik mijn bordje goed en wel had opgemaakt, kregen we een lift aangeboden van een Duits bevriend stel.

Ze waren beiden nog vrij jong, maar niettemin zeer gedienstig. Ze hadden zelf al heel wat bagage bij maar ze propten zonder probleem onze rugzakken er mee bij. Ze konden ons tot in Bochum brengen in Duitsland. Felix en ik waren zeer opgetogen met onze 2 snel opeenvolgende liften. Tijdens de rit kwam al gauw de halve finale van het WK ter sprake. Ze wisten ons te vertellen dat er in Dortmund een public viewing plaatsvond. Ze wisten er vlakbij ook een hostel zijn. Het viel voor ons dus weer allemaal goed mee. In Bochum lieten ze hun auto achter en tesamen trokken we met bus, trein en metro naar Dortmund. Jaja, we hadden er ineens 2 Duitse buddies bij. Felix en ik gingen ons eerst inchecken in het hostel terwijl Ludwig en Miriam (want zo heten zij) pintjes gingen kopen in de supermarkt.

Vervolgens begaven we ons richting de Westfallenhallen, een kind-of Lotto Arena, waar we de wedstrijd op groot scherm konden volgen. De sfeer was er enorm. De zaal zat tot in de nok vol hevige Duitse supporters en de vlaggen wimpelden in grote getalen door de zaal.

Spijtig genoeg bleek al gauw dat Spanje de sterkste ploeg was en we zagen samen met de Duitse aanhang de Manschaft achterop hinkelen. Tijdens de rust ging Joris een pint bestellen, maar bij het drummen werd zijn bestelling mee opgenomen door iemand anders. Ik zwaaide naar hem met een briefje van 10 euro, maar daar wist hij geen raad mee, en ik kreeg het pintje op zijn kosten mee. Achteraf bleek dat dit het hoogtepunt was tijdens de match want niet veel later scoorde Puyol een mooie goal. In de zaal werd het ijzig stil en het werd bang afwachten tot het einde van de match. Maar het bleef 0-1 tot aan het fluitsignaal.
(JL)

Het was verbazingwekkend om zo een gigantische groep mensen in bijna absolute stilte de zaal te zien verlaten.
Voor ons was het een hele ervaring om zo een match mee te volgen op groot scherm. Spijtig genoeg zullen we nu dus niet (zoals gehoopt) ook de finale in zulk een atmosfeer kunnen meemaken.
Terug aan ons hostel aangekomen namen we afscheid van onze liftaanbieders/gidsen (die dus het grootste deel van de dag met ons hadden doorgebracht) zij gaven ons nog hun adres (in Leipzig) zodat we bij hen konden overnachten als we hun huis zouden passeren op onze verdere tocht.
Om deze eerste dag in schoonheid af te sluiten gingen we nog snel onze bedden opdekken en een pintje drinken in het plaatselijke cafe.
(FL)

Nieuwe route!

We hebben besloten om Servië en Kosovo niet aan te doen. Het zijn de enige 2 landen van onze reis waarvoor we een paspoort nodig hebben (een kost van +/- 80 euro). Bovendien is de grensoversteek van Servië naar Kosovo ook niet erg gemakkelijk volgens het reisadvies van Buitenlandse Zaken.

Door Servië en Kosovo te vermijden, passeren we nu wel in meer landen dan gepland, 13 verschillende om precies te zijn.

heenreis:
Duitsland > Tsjechie > Oostenrijk > Slovenie > Kroatie > Bosnie & Herzogovina > Montenegro > Albanie > Griekenland

terugreis:
Griekenland > Bulgarije > Roemenie > Hongarije > Slovakije > Tsjechie > Duitsland

Albanië is niet meer

"In Tirana, waar families het zeventien jaar geleden moesten stellen met een rantsoen van vijf eieren, een kilo vlees en honderd gram koffie per week, vind je vandaag de beste restaurants met excellente pasta’s, verse vis en goede wijn. De grijze gevels zijn allemaal opgekalfaterd met frisse kleuren, de wegen zijn vernieuwd, de honderden illegale woningen verdwenen. En overal Mercedessen, hét statussymbool in Albanië. Overdag kun je de bruisende sfeer zo voelen en ’s nachts kun je als buitenlander volstrekt veilig de straat op."

Ja, u leest het, Albanië van 'schurkenstaat waar de huurlingen hun uitvalbasis hebben en de bloedvetes niet bij te houden zijn' naar 'een leefbaar en gastvrij land waar het fijn vertoeven is'.

Volgens dit artikel is er in Albanië de laatste 20 jaar een heleboel veranderd in positieve zin.