dag13 19/7: Ljubljana (Republika Slovenija)

Bij ons gastgezinnetje was het fijn vertoeven. Na een goede nachtrust in hun caravan, werden we uitgenodigd aan de ontbijttafel. De keuzemogelijkheden waren redelijk groot: meloen, verschillende kazen, advocado-sla, granenbroodjes, championnenboter, fruitsap, ... De vader las iets voor uit een bijbelkalender en na een kort gebedje, konden we aan onze energie-boost beginnen. Onze blog kwam ter sprake en al gauw zaten de kinderen des huizes er op te surfen. We babbelden nog even en hulpvaardig als ik ben, hielp ik de moeder mee afruimen. Als dank kreeg ik een bus fruitsap en broodjes mee. Ondertussen kreeg de vader telefoon van zijn baas en wist hij naar waar hij moest rijden. Ondertussen was ik in een pingpongduel verzeild geraakt met een van de kids. Er was wel geen netje aanwezig en de wind blies hevig, maar dat maakte de spelvreugde niet minder groot. Ook de vader nam het tegen mij op. Ik kreeg nu iets meer ballen terug en het niveau reikte hoge toppen.

Na deze familiale bezigheden, besloot de paps te vertrekken. Ik nam eerst nog een familiefoto met Felix als adoptiekind en we vertrokken.

Hij reed tot in Leibnitz vlak tegen de grens van Slovenië. Niet veel later kregen we daar een lift aangeboden van een Sloveens gezin. We werden als het ware in de auto gepropt: ik met een reistas van de dochter op mijn schoot, de zoon vanvoor met mijn rugzak. Onderweg stopten we even voor een koffie en zo konden mijn platgedrukte beentjes weer in de plooi vallen, maar even later werden ze weer verpletterd voor een dik uur.

We werden afgezet vlak voor een hostel in Ljubljana. We gingen er naar binnen, maar de prijs sloeg een beetje tegen. Ze waren wel zo vriendelijk om voor ons naar een ander hostel te bellen. Het werd H2ostel, want zo heette het. In dat hostel was het 8 euro goedkoper en de ligging was zelfs beter. Nu we ons hadden geinstalleerd, trokken we eventjes de stad in. Op een klein pleintje zagen we een straatartiest zich voorbereiden op een show en we besloten deze af te wachten. Uiteindelijk was het veel blabla en weinig spectakel. Het hoogtepunt was wel even de moeite: jongeleren met een mes, fakkel en ontstopper al balancerend op een lint dat werd strak gehouden door 6 mannen uit het publiek. We bezochten ook even het kasteel, maar om in de hoogste toren te geraken, moesten we betalen en dat vonden we maar afzetterij en we gingen dan maar terug naar het hostel.


In het hostel leerden we al snel enkele Hollanders kennen en wat later werden we ook uitgenodigd op de koffie (lees: cocktail en bier) bij 2 Britse grietjes en 2 Australische kerels. Iedereen was zeer joviaal en algauw besloten we met zijn allen, op aanraden van een Australiër, naar een alternatieve underground scene te gaan. We verwachtten ons aan het ergste, maar daar aangekomen, viel het best nog mee. Het had eerder iets weg van een vervallen jeugdhuis dan van een dampende kelder waar we eerst aan dachten.

We dronken de ene pint na de andere en amuseerden ons rot. Het was een mengelmoes van nationaliteiten en de sfeer zat super.

De ene werd al sneller zatter dan de andere en de conversaties werden meer en meer absurder. Terwijl Harmen (Hollander) foto´s stond te trekken van straatstenen, was Liam (Australiër) honingjenever aan het bestellen en Vincent (Hollander) vroeg zich af wat er in Engeland eigenlijk te zien viel tot ergernis van de Britten. Het werd een avond vol jolijt en moe maar bezopen kropen we ons bed in.
(JL)