dag13 19/7: Ljubljana (Republika Slovenija)

Bij ons gastgezinnetje was het fijn vertoeven. Na een goede nachtrust in hun caravan, werden we uitgenodigd aan de ontbijttafel. De keuzemogelijkheden waren redelijk groot: meloen, verschillende kazen, advocado-sla, granenbroodjes, championnenboter, fruitsap, ... De vader las iets voor uit een bijbelkalender en na een kort gebedje, konden we aan onze energie-boost beginnen. Onze blog kwam ter sprake en al gauw zaten de kinderen des huizes er op te surfen. We babbelden nog even en hulpvaardig als ik ben, hielp ik de moeder mee afruimen. Als dank kreeg ik een bus fruitsap en broodjes mee. Ondertussen kreeg de vader telefoon van zijn baas en wist hij naar waar hij moest rijden. Ondertussen was ik in een pingpongduel verzeild geraakt met een van de kids. Er was wel geen netje aanwezig en de wind blies hevig, maar dat maakte de spelvreugde niet minder groot. Ook de vader nam het tegen mij op. Ik kreeg nu iets meer ballen terug en het niveau reikte hoge toppen.

Na deze familiale bezigheden, besloot de paps te vertrekken. Ik nam eerst nog een familiefoto met Felix als adoptiekind en we vertrokken.

Hij reed tot in Leibnitz vlak tegen de grens van Slovenië. Niet veel later kregen we daar een lift aangeboden van een Sloveens gezin. We werden als het ware in de auto gepropt: ik met een reistas van de dochter op mijn schoot, de zoon vanvoor met mijn rugzak. Onderweg stopten we even voor een koffie en zo konden mijn platgedrukte beentjes weer in de plooi vallen, maar even later werden ze weer verpletterd voor een dik uur.

We werden afgezet vlak voor een hostel in Ljubljana. We gingen er naar binnen, maar de prijs sloeg een beetje tegen. Ze waren wel zo vriendelijk om voor ons naar een ander hostel te bellen. Het werd H2ostel, want zo heette het. In dat hostel was het 8 euro goedkoper en de ligging was zelfs beter. Nu we ons hadden geinstalleerd, trokken we eventjes de stad in. Op een klein pleintje zagen we een straatartiest zich voorbereiden op een show en we besloten deze af te wachten. Uiteindelijk was het veel blabla en weinig spectakel. Het hoogtepunt was wel even de moeite: jongeleren met een mes, fakkel en ontstopper al balancerend op een lint dat werd strak gehouden door 6 mannen uit het publiek. We bezochten ook even het kasteel, maar om in de hoogste toren te geraken, moesten we betalen en dat vonden we maar afzetterij en we gingen dan maar terug naar het hostel.


In het hostel leerden we al snel enkele Hollanders kennen en wat later werden we ook uitgenodigd op de koffie (lees: cocktail en bier) bij 2 Britse grietjes en 2 Australische kerels. Iedereen was zeer joviaal en algauw besloten we met zijn allen, op aanraden van een Australiër, naar een alternatieve underground scene te gaan. We verwachtten ons aan het ergste, maar daar aangekomen, viel het best nog mee. Het had eerder iets weg van een vervallen jeugdhuis dan van een dampende kelder waar we eerst aan dachten.

We dronken de ene pint na de andere en amuseerden ons rot. Het was een mengelmoes van nationaliteiten en de sfeer zat super.

De ene werd al sneller zatter dan de andere en de conversaties werden meer en meer absurder. Terwijl Harmen (Hollander) foto´s stond te trekken van straatstenen, was Liam (Australiër) honingjenever aan het bestellen en Vincent (Hollander) vroeg zich af wat er in Engeland eigenlijk te zien viel tot ergernis van de Britten. Het werd een avond vol jolijt en moe maar bezopen kropen we ons bed in.
(JL)

dag12 18/7: Köningsdorf (Republik Österreich)

Derde keer slechte keer. Door het onweer was alles vrij sterk afgekoeld en het gevolg hiervan was dat we supergoed geslapen hebben. (Joris misschien iets minder comfortabel (zijn bed was namelijk kapot)). Spijtig genoeg sliepen we net iets te lang. Onze check-out-time was namelijk om 10u, maar ik opende mijn ogen pas rond 20 voor elf. Snel maakte ik Joris wakker en vervolgens begonnen we aan het opruimen van de kamer. rond 10 na 11 waren we ongeveer klaar en werd er op de deur geklopt. De man van de receptie kwam ons vriendelijk meedelen dat we al veel te laat waren om uit te checken, maar dat het nog in orde was. Hadden wij even geluk!

Na dit check-out-moment begonnen we stilaan een hongertje te krijgen, dus trokken we de stad in om te eten en om in een keer ook de stad te bekijken. Spijtig genoeg was het zondag en kennen ze in Wenen het concept ´bakker` niet. Dus we konden nergens iets vinden om een lekker ontbijtje te consumeren. Uiteindelijk zijn we dan maar ondergronds in een metrocafe iets gaan eten en drinken. Niet echt een superkwaliteitsvol ontbijt, maar het kon er mee door.

Nu restte ons enkel nog om Wenen te verkennen als de toeristen die we zijn. Enkele kerken, een gigantisch paleis-achtig iets, als we ons niet vergissen is het dat van Sissi geweest, en een hoop veel te dure cafes waren het resultaat van onze tocht. Verder bekeken we ook nog enkele straatartiesten.

Plots begon het vrij koud te worden en zeer zacht te druppelen. Voor ons dus het signaal om terug richting hostel te gaan. In het hostel zocht ik nog even naar de beste plek om ons liftavontuur verder te zetten en na de nodige ontspanning gingen we weer op weg.

Kort bij onze liftplaats zagen we plots een aanbieding. Schnitzel met frieten en cola voor 5,99 euro. Een aanbod dat we niet konden weerstaan en dat ons zeer goed heeft gesmaakt!

Op onze liftplek moesten we toch even wachten op een lift. Joris nam de eerste ´shift´ maar na een half uurtje besloot hij een pakje sigaretten te gaan kopen in het tankstation waar we stonden. Nog geen minuut later had ik beet. Dus ik liep snel naar het winkeltje om Joris te gaan halen. Onze chauffeur kon ons voor enkele kilometers richting Graz brengen. Onze avondtrip was begonnen!

Op de parking, waar we werden afgezet, kregen we opnieuw een vrij korte lift aangeboden, tot aan het volgende tankstation. Alle beetjes helpen, dus ook deze keer stapten we dankbaar in. Onze chauffeur was eerder een vreemde kerel. Op het eerste zicht iemand die gewoon graag een babbel heeft en ons aanmoedigde om gewoon onszelf te zijn en trots te zijn op ons karakter e.d., maar het duurde echter niet lang of hij begon plots te vertellen over zichzelf. Dat hij een soort Sjamaan was en dat wij de nieuwe generatie zijn die de wereld gaat redden. Hij had hier een hele theorie voor die ons nogal vergezocht en ongegrond in de oren klonk, maar we bleven vriendelijk en stelden enkele bijvragen om hem gelukkig te houden, zodat hij ons niet zou omtoveren in een stel kikkers ofzo. Op het tankstation aangekomen gaf hij ons als ´afscheidsgeschenk´ nog een flesje water dat hij zelf had gezuiverd. Het klonk ons nogal verdacht en we gooiden het dan ook snel weg.

Tot slot besloten we nog even te proberen een laatste lift te pakken te krijgen, want op zich was Graz echt niet zo overdreven ver verwijderd van Wenen, dus als einddoel zou dat toch moeten lukken vond ik. Het begon echter vrij fris te worden en we begonnen de moed stilaan te verliezen. Er stond namelijk amper volk op de parking.

Net op het moment dat we besloten een kampeerplaats te gaan zoeken, kwam er een jong kereltje naar ons toegelopen en hij vroeg ons waar we naartoe wilden. We probeerden ongeveer duidelijk te maken wat onze plannen waren, maar alles bleef voor ons voorlopig nog vrij onduidelijk. Toch begrepen we dat ze nog een stukje in de richting van Graz reden en daar gingen overnachten. Graz was al wat we moesten horen om overtuigd te raken en we stapten in het familiebusje. Onderweg probeerden we nog uit te vissen waar ze de volgende dag heen zouden rijden, maar de chauffeur, de vader van het gezin, wist dit nog niet, omdat hij hiervoor eerst met zijn baas moest bellen. We hoopten dus maar op een bestemming richting Slovenië.

Toen we bij hen thuis aankwamen kregen we als slaapplaats een stacaravan aangeboden. Dit was voor ons vrij ideaal en verzekerde ons een goede nachtrust.

(FL)

dag11 17/7: Wien (Republik Österreich)

Onze dag begon opnieuw vrij gehaast doordat we weer vrij kort wakker werden voor de deadline van het uitchecken. We haalden dan ook snel de lakens van onze bedden en brachten vervolgens onze sleutel naar beneden. ('uitchecken' dus). Nadat we onze waarborg terugkregen gingen we nog even douchen op de kamers en op ons gemak genieten van een ontbijtje dat we de dag ervoor hadden aangekocht in de plaatselijke SUPERmarkt. Joris was niet echt tevreden over de kwaliteit van de kaas, die volgens mijn bescheiden mening nochtans best in orde was, maar hij had zelf ook nog een doosje krabsla, dus uiteindelijk konden we beiden deftig ontbijten.
Na ons ontbijtje vonden we dat het toch nodig was om Bratislava eens te verkennen. We keken hier een beetje tegen op, want het was snikheet en we hebben al zoveel steden bezocht. We besloten dan maar om naar het grootste monument-achtig-ding te gaan kijken, namelijk de burcht van Bratislava. De beklimming was moordend in de hitte, maar het uitzicht was dan weer vrij sprookjesachtig.

Na dit toeristische gedrag gingen we opnieuw naar ons hostel om onze bagage op te halen en stilaan richting Wenen te vertrekken. Bratislava was toch niet zo groot en hadden we dus voor het grootste gedeelte al gezien door een paar keer heen en weer te wandelen.

Kort bij de opritten van de autostrades stelden we ons strategisch op om onze lift te verkrijgen naar het mooie Wenen, dat op zich helemaal niet zo ver verwijderd ligt van Bratislava.
Na toch wel eventjes geduld stopte er een man met zijn kleine dochtertje. Hij kon ons een lift geven tot aan de Oostenrijkse grens, zodat we daar enkel auto's zouden tegenkomen die richting Wenen reden. Het klonk ons goed in de oren, en als lifter kan je ook niet al te veel eisen stellen, dus gingen we op zijn aanbod in. Aan de grenspost duurde het echter vrij tot zeer lang vooraleer er een wagen wilde stoppen. Uiteindelijk kregen we toch een lift van twee Turken in een BMW die niet van hen was. (En dan zeggen ze dat vooroordelen niet kloppen ;)) De ene Turk was zeer joviaal en barstte ook vrij vaak uit in een soort van bulderlach. De andere daarentegen was vrij stil en kwam soms wat agressief over. Deze twee mannen konden ons een lift geven tot op een half uurtje van Wenen met de trein. Opnieuw konden we niet al te veel eisen en het leek ons beter dan niets, dus we stapten in.
Onderweg stopten we nog even aan een gokcafe, waar beide Turken even hun kans gingen wagen. Of ze al dan niet iets gewonnen hebben weten we niet.
De rit was vrij hectisch en voornamelijk langs nogal verlaten landweggetjes. De Turken reden een keer tot 200km/u, tot groot jolijt van onze bulderende Turk.
Uiteindelijk kwamen we dan aan bij het station in Gänserndorf. Daar bestelde onze Turkse vrienden nog mee onze treintickets en vervolgens gingen zij terug richting huis.

Na nogmaals een half uur te wachten kwam uiteindelijk onze trein opdagen. Na onze treinrit volgde nog een tramrit en tenslotte kwamen we dan toch nog uit in het centrum van Wenen vooraleer het donker werd.
Gelukkig had ik op voorhand reeds gereserveerd in een hostel en konden we dus vrij vlot inchecken. Na beiden een douche te nemen deden we nog een kleine klederwas en vervolgens wilden we in de stad iets gaan eten. Ondertussen was het echter beginnen onweren, maar daar trokken wij ons niets van aan. Door de regen gingen we naar een kebabzaak en na die kleine maaltijd keerden we, nog steeds door de regen, terug naar ons hostel om rustig wat tv te kijken en te genieten van een rustige onwederige avond.
(FL)

dag10 16/7: Bratislava (Slovakia)

Doordat we zo 'supercomfortabel' lagen in onze tent werden we 's morgens ook vrij snel wakker. Na het opruimen van onze tent gingen we ons Tsjechisch geld opdoen in het tankstation ter ontbijt. Daar bleven we een goede 2 uurtjes bekomen van een rotnacht, om onze elektrische toestellen op te laden. (gsm, fototoestel) Ook bespraken we onze te volgen tactiek voor wanneer de toestellen opgeladen waren.

We besloten opnieuw om ons op te splitsen, want dit bleek al eens eerder veel effectiever te zijn. Na even te liften merkten we echter dat we op een vrij dun bezochte parking stonden. Het liften verliep dus iets minder vlot dan eerst gehoopt. Maar de volhouder wint! Ik kreeg uiteindelijk een lift te pakken van een truckchauffeur die me gerust in het centrum van Bratislava wilde afzetten. Hij was zelf een Slovaak en sprak geen Engels. De conversaties liepen dus niet zo vlot als gehoopt. Gelukkig kende hij een weinig Duits en konden we ons op die manier (en met de nodige gebaren) aan elkaar verstaanbaar maken. Ik kreeg van hem ook nog een schildje van Slovakije dat hij lostrok van de voorruit van zijn truck. (wel nog eens goed opzoeken wat er juist opstaat vooraleer ik ermee ten toon loop, want wie weet welke extremistische betekenis heeft het schildje hier misschien). Ten slotte werd ik afgezet aan een tankstation vlak naast het centrum van Bratislava.

Ondertussen had Joris ook nog een lift gekregen van een plaatselijke, nationale volleybal-speler. Deze was met de auto (Volkswagen Passat) en daardoor dus ook veel sneller dan mijn truck. Gelukkig was ik al een stuk vroeger vertrokken dan Joris, zodat we ongeveer samen aankwamen.
Ook Joris werd aan het tankstation waar ik stond afgezet. (Dankzij het doorsturen van de wegbeschrijving.)

Vervolgens trokken we de stad in op zoek naar ons hostel, waar we opnieuw over (vrij traag, maar gratis) internet beschikken.
(FL)

De sfeer in het hostel was zeer gemoedelijk, maar de accomodatie viel wat tegen: traag internet, overstroomde badkamers, vuile bedden, ... Enkel de schoonheid van het meisje aan de receptie maakte van dit hostel een fijn vertoevend oord. We organiseerden ons in de kamer en maakte kennis met een Fransman, die heel wat te vragen en te zeggen had over de meest onzinnige onderwerpen: dat de receptie elke dag veel bussen shampoo vindt, dat hij in Luik was geweest, dat hij zijn handdoek niet meer vond, ... We probeerden ook wat te bloggen, maar het internet wilde niet echt mee en het gekweel van enkele Hollanders maakte het er niet beter op. We gingen dan maar eens een tochtje maken in de stad, maar meer dan een blokje rond zat er niet meer in. Als laatste krachtinspanning sleepten we onszelf verder naar de plaatselijke supermarkt en hamsterden wat bier en ontbijt bij elkaar. Op het terrasje van het hostel legden we nog een kaartje en dronken van ons bier. We waren beiden vrij moe en maakten plannen om te gaan slapen. Felix trok al naar de kamer en ik ging nog even aan de voordeur mijn laatste nicotineshotje van de dag plegen. Tot plots er een gesprek op gang kwam tussen verschillende nationaliteiten. Ik mengde mij al gauw in het gesprek en verhoogde ondertussen mijn nicotineboost. Ik verwittigde Felix dat het hier gezellig aan het worden was en hij kwam naar beneden met de resten van onze biervoorraad. Er werd nog lustig gekeuveld bij saf en pint. De praatgasten waren 2 Braziliaanse meisje (zegt al genoeg), een Duits bevriend koppeltje en nog enkel zatte klojo`s die zich soms van gesprekskring vergisten. Voor de zoveelste keer ging ons hitchhike-verhaal de ronde en we kregen iedereen aan onze lippen gehangen en gingen even later met een heldenstatus naar bed.
(JL)

dag9 15/7: Břeclav (Česká republika)

Deze nacht was het iets frisser dan we gewoon waren (nog steeds zeer warm, maar toch frisser). Het was voor ons dan ook niet verwonderlijk dat we pas rond half 11 wakker werden. We hadden ons nochtans voorgenomen om op tijd uit de veren te zijn om Praag te bezichtigen, oeps. Een ander stress-punt was dat we voor 11 uur uitgecheckt moesten zijn, anders moesten we voor de volgende nacht ook nog bijbetalen. Met de nodige haast is dit echter allemaal nog in orde gekomen. Onze bagage mochten we nog laten staan in het bagagehok, dus dat was ook zeer handig.

Op onze tocht door Praag begonnen we met voorbij het Nationale Museum te wandelen en langs een mooi standbeeld van een paardje.

Ons volgende doel was het kasteel van Praag, helemaal aan de andere kant van het centrum.
Op onze tocht hier naartoe kwamen we nog langs een plaatselijk marktje. Ik kocht een trosje druiven voor onderweg en Joris kocht toen ook nog een soort bessen-mengeling. Dit kleine tussendoortje gaf ons weer net voldoende kracht om de heuveltrappen te beklimmen die naar het kasteel leidden.

Op de vestingsmuren hadden we een mooi overzicht van Praag centrum en zagen we nogmaals dat het een mooie grote stad was. (Maar Berlijn is volgens ons toch nog een pak groter.)

Op ons plannetje zagen we nog enkele andere toeristische gebouwen afgebeeld en op onze route richting hostel liepen we hier nog even langs. We gingen ook enkele winkeltjes binnen en ikzelf kocht in zo een winkeltje een plaatselijk t-shirt.
Er waren ook zeer veel speelgoedwinkeltjes en in een winkeltje - dat beweerde het grootste speelgoedwinkeltje van Praag te zijn - kochten Joris en ik ook nog een t-shirt van onze grote idolen 'Buurman en Buurman', een Tsjechisch poppenfilmpje dat ook op de Nederlandse zender werd gedraaid. Het duurde echter wel zeer lang vooraleer we konden besluiten welk ontwerp we zouden nemen. Uiteindelijk werd de knoop dan toch nog doorgehakt en konden we onze tocht verderzetten.
We passeerden ook nog een Subway (De broodjeszaak, niet de metro) en daar aten we nog een broodje.
Tot slot besloten we nog een stella te drinken op een terrasje in de buurt, om dan uiteindelijk terug te keren naar ons hostel, waar we, zoals je al wel gemerkt zult hebben, ook nog op het internet konden om onze blog aan te vullen.

(FL)

We verlieten het hostel en gingen aan de oprit van BRNO staan. Na amper 5 minuutjes wachten kregen we een lift van 2 Tjechische homies. Het was een helse rit. Om de zoveel tijd stonden we gewoon stil op de autostrade door werkzaamheden en accidenten. Onderweg stopten we eventjes om wat te eten en werden we aangevallen door een bende vliegende reuzenkevers. Uiteindelijk na 3 uur onderweg te zijn en maar 200km op de teller, kwamen we aan in Břeclav. Het was ondertussen ook al donker geworden. Na nog een korte babbel met de jonge chauffeur en na het uitwisselen van facebookshit, legden Felix en ik nog een kaartje met een Stella in de hand.

Het begon ineens wat te regenen en het was dus tijd om onze tent boven te halen. Er was wel 1 probleem: het enige deftige plekje voor onze tent werd in de gaten gehouden door de politie. We hoopten dat ze snel verdwenen, maar niets was minder waar. We zagen ons verplicht om elders op een helling te gaan liggen. Na een gevecht op leven en dood met de klotigste muggen allertijden, was onze tent instapklaar. Het slapen bleef beperkt tot dat van een haas.
(JL)

dag8 14/7: Praha (Česká republika)

Na een goede nachtrust, maar met een bezweet lichaam gingen we terug aan het werk. We besloten het deze keer anders aan te pakken. Vermits de meeste truckchauffeurs maar 1 persoon willen meenemen, lieten we ons apart vervoeren. Ik zorgde voor een vrachtwagen voor Felix en een uur later had ik er ook 1 te pakken. Zo geraakten we beide in Praag. Onze chauffeurs waren vrij sociaal en probeerden hun beste Engels boven te halen.

Na heel wat over en weer ge`sms vonden we elkaar terug in een metrostel in Praag. Moe maar tevreden gingen we op hosteljacht. Na 3 njets, vonden we een plaatsje in hostel-centre. We kunnen hier gebruik maken van gratis internet en onze blog dus nog is helemaal up-to-date maken.
(JL)

's Avonds gingen we ook nog eens even de cafeetjes bezoeken om eens te proeven van het plaatselijke bier. Tot onze grote vreugde merkten we al snel een cafe op waar ze stella schonken. Maar toen we ter plaatse kwamen werd ons meegedeeld dat de bar ging sluiten, pech gehad dus.
Gelukkig zagen we iets verderop al een volgend uithangbord. Hier geen stella te bespeuren, maar wel een zeer gezellige sfeer. De barman was zelf zo zat als iets en vele gasten hadden ook problemen met op hun stoel te blijven zitten.

Wij hielden het daarentegen bij een bescheiden litertje bier en een babbel over vanalles en nog wat. Uiteindelijk kropen we rond 3-4 uur terug in ons bedje.
(FL)

dag7 13/7: Dresden (Bundesrepublik Deutschland)

Iedereen sliep eens goed uit en in shiften gingen onze Duitse vrienden naar hun eigen huis. Ludwig stelde voor om ons aan de autostrade richting Dresden af te zetten, maar eerst wilden we die t-shirt van gisteren gaan kopen. Dat liep niet zoals gepland, want we vonden die t-shirts nergens meer terug. We kochten dan maar nog is een 6-pack, deze keer voor de gastvrijheid van Ludwig. Daarna zette hij ons af aan de autostrade. Niet veel later kregen we een lift aangeboden van een doorsnee Duits gezinnetje naar een benzinestation op de autostrade richting Dresden/Praag. Daar kregen we een 2e lift van een vuurspuwer/tentenleverancier in een gezellig klein camionneke.

Hij zette ons af aan een iets groter station, maar daar hadden we minder succes. Na uren arbeiten werd het donker en haalden we nog is voor de 2e keer onze tent boven.
(JL)